YUSUF BİNGÖL- SENİ SEVMEK, BİRAZ DA YARALANMAKTIR

SENİ SEVMEK, BİRAZ DA YARALANMAKTIR

Ben seni

Bir çiçeği sever gibi sevmedim;

Çiçekler solar çünkü.

Ben seni,

Gecenin sabaha direnmesi gibi sevdim.

Bitmeyeceğini bile bile

Karanlığa sarılarak.

Adını koymadım hiçbir cümlenin başına,

Çünkü bazı aşklar,

Söylenince küçülür.

Ben seni sustum.

Ama bil ki;

İçimde sustuğum her şey,

Sana bağırıyordu.

Bir gün gidersen,

Ardından gelmeyeceğim.

Çünkü aşk,

Peşinden koşmak değil;

Bir insanın yokluğunda bile,

Ona sadık kalabilmektir.

Sen benim

Kavuşamadığım en güzel ihtimalimsin.

Bir şehrin ortasında

Kimsenin bilmediği bir sokak,

Bir kitabın arasında unutulmuş,

Son cümle gibisin.

Ve ben seni

Öyle bir yerde sevdim ki;

Ne ellerim yetişebildi sana

Ne de yollar…

Sadece kalbim vardı,

Onu da sana verdim.

Şimdi soruyorlar:

“Unuttun mu?”

Gülüyorum.

İnsan,

Gece yarısı gökyüzüne bakarken,

Tek bir yıldızı seçip

Ona bütün ömrünü emanet edebilir mi?

Ben ettim.

Sen gittin…

Ama bazı insanlar gitmez.

Bir şarkının en acı yerinde kalır,

Bir yağmurun kokusunda yeniden doğar,

Bir şiirin son dizesinde

İnsanın karşısına tekrar çıkar.

Sen de öyle kaldın bende.

Ne tamamen benim oldun,

ne de tamamen gittin.

Ve belki de

Aşk dediğimiz şey buydu:

Bir insanı kaybettiğin hâlde

Kalbinde hâlâ ona yer bırakmak.

Ben seni unutmadım.

Sadece

Adını söylemeden sevmeyi öğrendim.