GEÇMİŞE MEKTUP

GEÇMİŞE MEKTUP

Mihrap Altıntaş | Deneme

Satırlarıma başlamadan önce geçmişte kalan her eve, her mahalleye, her şarkıya, her oyuna, her insana, insani ilişkiye selam eder ve özlemle kucaklarım.

Biliyorum uzun zaman oldu seninle dertleşmeyeli. İnan ileride daha iyi günler göreceğiz diye, içinde olduğumuz zamanlara kör sağır kaldık, uzaklara diktik hep gözlerimizi. Ben de herkes gibi oldum, olmasam ne olacak hayat demişler adına sürüklendik gittik peşinden. Günler ayları, aylar yılları, yıllar yılları kovaladı. Yıl oldu 2026 ama insanlık adına bir arpa boyu yol gidemedik. Gün günü arattı. Yollar kısaldı, işlerimizi kolaylaştıracak yeni yeni aletler çıktı, hepimiz teker teker sürüklendik teknolojinin içine. Bir gün kaçmaya çalışsak diğer gün yakalandık. Elimizi ayağımızı bağladılar, onlarsız bir iş yapamaz olduk. Bir tuşla değişti her şey. Akıl da gitti baştan, akıllı telefonlar geldi geleli. Bir numarayı bile hatırlayamaz olduk, oysaki önceden tüm akrabanın, eş-dostun telefonları tek tek hafızamdaydı, silindi gitti.

Bir odada yalnız hissedene kadar devam etti bütün bunlar. Üzüldün değil mi? Ama diyeceksiniz ki sizin suçunuz, kendinizi kaybedecek kadar neden böyle kapılıp gittiniz? Sürü psikolojisini bilir misin? Çoğunluğun etkisinde kalırsın, kendi özgün düşüncelerini, mantıklı kararlarını ve inançlarını ikinci plana atarsın. Onların davranışlarını, eğilimlerini, inançlarını benimsersin. Öyle bir durum işte. Diyeceksin onlar da bu toplumun, örf ve âdetlerinin bir parçası değiller miydi? Evet, hepimiz öyleydik ama kaybettik birbirimizi, yeni kılavuzlar karıştı aramıza onların yollarından, izinden gittik. Gitmesek cahil olduk, yobaz olduk. Belki son nesiliz eskiyi biraz da olsa hatırlayan geçmişi özleyen, onunla bağlarını koparmak istemeyen. İnan, bir rüya gibi gelip geçiyor gözlerimin önünden eski zaman yaşamları.

Benim gibi hatırlayan, özleyen, yâd eden insanlar da var onlar da sayıca az değil. Geçmişe dair bir ışık görünce pervane misali dolanıyorlar üzerinde. Işığından feyiz alıyorlar yanındakileri de aydınlatmak için. Karanlık dar bir yolda ışık huzmesi gibi süzülüyor geçmişimiz. Anlayacağın çok özledik o günleri elimiz ayağımız varmıyor ki dönelim geri. O sobalı evlerdeki sohbeti, akşam elektrikler kesildiğinde oynadığımız neşeli oyunları, kar yağınca tatili iple çekip kardan adam yapmayı, yokuştan naylon poşet ile kaymayı, bayramları, komşuluğu ve o kardeşliği hepsini ayrı ayrı özledik.

Bugünün müzikleri ayrı, yaşam tarzı ayrı, insanların yüz şekli şemali apayrı. Kadınlar estetikli ve neredeyse tek tip. Yapay zekâ paylaşımlarını hiç söylemiyorum bile. Bugün yazılan yazılar bile yapay zekâya yazdırılıyor. Kim gerçek kim değil o dönemlerdeyiz. Bir derdini anlatınca kendi derdi gibi görüp kucak açan yok. Geçmişle dertleşmek onun kucağına yatmak kadar güzel bir şey yok şu an.

İlişkiler bile yapay. Ne yedin, ne içtin, nerede gezdin, ne aldın, ne sattın takipçin kaç oldu? Bunlar hesap edilir oldu. Ar kalmadı paylaşımlarda. Anneler, anneanneler, dedeler tüm özel anlarını açar oldu medyaya. Elini öpecek saygı duyacak büyükler de kalmadı. Hani evin büyüğü derdin de yatardın dizine, okşardı saçını, anlatırdı eski zaman masallarını, sen ise derin hayallerle uyuyakalırdın. Nerede uyumak, nerede o güven ve huzur? Geçmişe takılı kalmamız o yüzden. O günlerin değerini bilmek o yüzden önemli.

Şimdilerde sanki bir terapi gibi eski günleri yâd etmek. Biliyorum çok geç kaldım. Ama diyorum ya, bindik bir gemiye yol aldık. Uzaklaştıkça anladım asıl değerli olanın ne olduğunu ve anavatanımın geçmişim olduğunu. Bugün sana bu mektubu yazıyorsam eğer, benden silemedikleri bir şeyler kalmış. Ancak bununla mutlu olabilirim. Eğer sen de kabul edersen bu değişimimi ve de anlarsan beni bana bırakma, unuttuklarımı hatırlat birer birer. Yanımda ol, sız kalbime, tut ellerimden. Beraberce ilerleyelim Geçmiş ve gelecek, beraberce ilerleyelim el ele. Unutturmam bir daha seni yeter ki sen de unutma beni. Satırlarıma bugünlük son verirken bugünümden geçmişe selam eder, tüm güzelliklerin gözlerinden öperim.

  Sen de yaz unuttuklarımı, tozlu raflarda kalmasın.

  Bu mektup birlikte yürümeye bir yol olsun.

Işık olsun, umut olsun.