KELİMELERİMİZ

KELİMELERİMİZ

Gönül Kocaman | Deneme

Kelimeler, belli seslerin bir araya gelmesi sonucu ortaya çıkan sesler kümesi... Ne cansız bir tanım, değil mi? Peki, şimdi desek ki: “Kelimeler; dilin ve ses tellerinin yardımıyla, seslerin bir araya gelmesi sonucu ortaya çıkan, anlamı olan, iki kişinin anlaşmasını veya konuşmasını sağlayan seslerin birleşimidir.”

Gayet güzel bir tanım olur. Biz insanlar kelimeleri yanlış anlıyor ve zamanla konuşmayı unutuyoruz. Bizler bilerek veya bilmeyerek kelimelerin nefesini kesiyoruz. Oysa ne güzel konuşmak için kelimelerimiz var ve bayağı zengin bir geçmişin temelinde yaşıyoruz. Ama gel gör ki "merhaba" yerine "mrb", "nasılsın" yerine "nsln"...

Ünlü sesler aradan çıkınca ünsüz seslerle iletişim pek mümkün olmuyor maalesef. Bir de sosyal medya sayesinde Türkçe gibi anlaşılır bir dile zombi gibi kelimeler girmiş durumda; anlaşılmıyor. İngilizce desen değil, Türkçe desen değil, nece olduğu belli olmayan bir zombi dili...

Biz yazarlar işte bu zombi diline karşı ne yapmalıyız? Okumayı teşvik etmeliyiz; elimizde daima okuduğumuz bir roman, hikâye veya en azından şiir olsun. Kelimenin kök şekli vokal ve konsonantlardan oluşur; bir tanesi bile eksik olsa anlam bozulur, bozulmaya mahkûm olur. Eski medeniyetlerden günümüze kadar gelen kelimeler, bilinmeyen zaman diliminde sözlü anlaşmalar yoluyla ortaya çıkmıştır. Önce doğayı taklit ederek, sonra bazı nesnelere isim verme ve tanımlama ihtiyacıyla doğmuştur.

Kalem, kalemdir; bazı medeniyetler onu tüy olarak kullanmışlar, bazıları kamış sapı, bazıları kömür... Ama her yolun sonunda defter ve kalem, yazma ihtiyacını yani dilimizden dökülen kelimelerin ölümsüz olması için yapılmış birer ihtiyaçtır. Kimisi yazıyı karanlık çağlara kadar götürür, kimisi Sümerler’e bağlar; ama kelimeler insanlık var olduğu zamandan günümüze kadar yaşamış en eski oluşumdur.

Bu oluşum canlıdır ve kendi süreci içinde gelişir, tıpkı biz insanlar gibi.