ÖZNUR KÖSELİÖREN- GÖZLERİN

GÖZLERİN  

Gözlerin diyorum, bayım…

Derin, nemli ve kederli.

Bir aşkın ardından kalmış enkaz gibi;

yıpranmış, yorgun

ama hâlâ mağrur…

Sanki geleceğe dair

küçücük bir umut kırıntısı arıyor.

Kim bilir,

belki değişir bir gün kaderimiz.

Belki de yorulmayacağımız

insanlara denk geliriz.

Belli mi olur?

Parlar yine irisin etrafı,

kırık bir tebessüm belirir

dudağımızın kenarında;

mahcup, utangaç ve biraz da edalı…

“Eğer nefes alıyorsan

umut hep vardır.”

demiş ya şair.

Çok hissetmesek de

yaşıyoruz işte,

inadına…

Belki küçük bir ışık lazım bize.

Başımızı kaldırıp gökyüzüne bakalım.

Yanılmış olamaz Turgut Uyar…

Öyle bitip tüketmek yok her şeyi.

Nefes alıyoruz,

hisset!

Yeniden yeşerebilir dallar.

Gökyüzü zaten hep mavi…

Yine gülebiliriz.

Yine sevebiliriz.

Acıyı da hissedebiliriz,

tatlıyı da…

Endişeyi de.

Endişe…

Evet,

tam da bu.

Endişeleniyorum, bayım.

Ya sevemezsem seni doyasıya?

Ya sen de çekip gidersen

bilinmez karanlıklara?

Bir vedayı daha

kaldıracak gücüm yok, inan.

Ne olur,

bırakma ellerimi.

Gözyaşımı silmekten yoruldum.

Sadece kal…

Öylece kal.

Başka hiçbir şey istemeyeceğim.

Yemin edebilirim.

And olsun şu mavi gökyüzüne,

şu kuru toprağa…

Çiçek açtırabilirim yeniden

kuru dallardan.

Yeter ki sev.

Gitme.

Bitme.

Değişme.

Sadece sev!

Çok yoruldum, bayım…

Baharım olur musun?

Kuru dallardan

pembe çiçekler açtırmaya

var mısın benimle?

Karanlık, rutubetli,

nemli odama

nefes olmaya var mısın?

Ördüğüm bütün duvarlara

birlikte pencereler açar mısın?

Yıkılan bütün umutları

yeniden inşa eder miyiz?

Bütün hayal kırıklıklarımı

toplayıp

birlikte çöpe atar mıyız?

Güler miyiz sonra,

çocukça?

Siler misin gözyaşımı

ellerinle?

Gözlerin…

Ah, gözlerin…

Nasıl da mağrur,

nasıl da ürkek.

Bırak da seveyim seni

ömrümün son demlerinde.

Belki bir daha

uğramaz dallarıma yeşiller.

Belki bir daha

bahar gelmez kapıma.

Ne dersin, bayım?

Var mısın?

ÖZNUR KÖSELİÖREN