ZEYNEP KIVANÇ- SUSTUĞUM YERDE AĞRIM VAR

SUSTUĞUM YERDE AĞRIM VAR

Söylemedim…

Çünkü bazı acılar dile gelince küçülür sanırlar.

Oysa benim içimde adı konmamış bir yangın var,

Kimsenin bilmediği, kimsenin görmediği…

Sustuğum yerde ağrım var, gülümsediğim yerde sızım.

Herkes “iyi” olduğumu sanıyor,

Ben ise her gece kendime biraz daha uzak düşüyorum.

Biriktirdim içimde yarım kalmış cümleleri,

Boğazımda düğümlenen vedaları,

“Kal” diyemediğim insanları ve “Git” demeye kıyamadığım kendimi…

Bazen bir kapı kapanıyor, 

Ben yıllar önce kapanmış başka bir kapının sesini duyuyorum.

Bazen bir şarkı çalıyor, kimse anlamıyor ben neden sustum.

Ben sustukça içimde bir şeyler konuşuyor.

Kimse duymuyor ama gecelerin bir bildiği var;

Yastığa başımı koyduğumda bütün suskunluklarım gözyaşı olup dökülüyor.

Ne çok şey söylemek isterdim bir bilsen…

Ama insan bazen anlatmaktan değil, anlaşılmamaktan yoruluyor.

Şimdi susuyorum.

Kırıldığım için değil yalnızca; 

Bir daha aynı yerimden incinmekten korktuğum için.

Sustuğum yerde ağrım var benim.

Kimseye göstermediğim bir tarafım kanıyor.

Her sabah yeniden gülümsüyorum.

Bazı insanlar ağrısını saklayarak yaşar;

Kimse bilmez hangi tebessümün altında kaç gecelik bir hüzün uyur.

Benim de içimde kimsenin bilmediği bir yer var…

Orada hâlâ söyleyemediğim bir cümle,

Unutamadığım bir ses ve iyileşmesini beklediğim bir kalp var.

Sustuğum yerde ağrım var…

Ama yine de susuyorum.

Bazen insanın söyleyecek sözü bitmez;

Sadece dinleyecek bir yüreği kalmaz.

Zeynep Kıvanç