ZEYNEP KIVANÇ- YILDIZLARIN SUSTUĞU GECE

YILDIZLARIN SUSTUĞU GECE

Bu gece bütün yıldızlar susmuş,

Gökyüzü çekmiş kendini karanlığa.

Ben, ıssız bir sokağın ortasında,

Adını bilmediğim bir yalnızlıkla

Baş başa kalmışım...

Hafif bir rüzgâr geçiyor yüzümden,

Üşütmüyor tenimi.

Ama içimde ne varsa savuruyor.

Bir an seni getiriyor aklıma,

Bir an çocukluğumu,

Bir an da hiç yaşanmamış ihtimalleri...

Sokak lambaları titriyor uzakta,

Sanki onlar da benim gibi

Bir şey bekliyor geceden.

Belki bir ses,

Belki bir ayak sesi,

Belki de dönmeyecek birinin

Son kez dönüp bakmasını...

Geçmiş önümde bir duvar,

Gelecek ardımda kapısı kilitli bir oda.

Ben ikisinin arasında

Kalmışım öylece.

Ne dünün ellerinden kurtulabiliyorum

Ne yarının kapısını çalabiliyorum.

Keşkeler geçiyor içimden,

Bir tren gibi,

Her vagonunda başka bir ihtimal...

“Ya gitmeseydim?”

“Ya kalsaydın?”

“Ya biraz daha sevseydik birbirimizi?”

Sorular çoğalıyor,

Cevaplar gecenin içinde kayboluyor.

Sonra başımı kaldırıyorum gökyüzüne.

Bir yıldız arıyorum,

Karanlığa inat parlayan...

Yok.

Meğer bazı geceler,

Gökyüzü, yıldızlarını değil;

İnsanın umutlarını saklarmış.

O ıssız sokağın ortasında fark ettim:

Bazı insanlar geçmişte kalmaz,

İçimizde kalır.

Bazı vedalar bitmez,

Sadece sessizleşir.

Bazı keşkeler unutulmaz,

İnsanın kalbinde yaşlanır.

Dünüme sarılıp yarınımdan korkarken,

Bir rüzgâr daha geçiyor içimden...

Bazen insanın kaybolduğu yer,

Bir sokak değildir.

Kendisiyle geçmişi arasında

Sıkışıp kaldığı o yerdir.

Belki sabah olur,

Belki yıldızlar yeniden çıkar.

Ama ben biliyorum...

Bazı geceler sabaha değil,

İnsanın kendi içine çıkar.

Zeynep Kıvanç